Сүхбаатар аймгийн Эрдэнэцагаан суманд урьд Жигжилийн Шавран гэж ид шидтэй лам байлаа. Раахын ван жанантай /увдистай/ хүн юм гэдэг байлаа. Саа өвчнийг Раахын хорлол гэж үздэг байсан цаг билээ. Жигжидийн Шавран, Раахын увдистай хүн тул саа өвчнийг амархан эдгээж чаддаг гэж ярьдаг байлаа.
Жигжидийн Шавранг нэг удаа саа өвчтэй хүнийг эмнэхийг би үзсэн. Манайхны Бүрэнтал гэдэг хүнд саа өвчин тохиолдож нүүр ам нь муруй болоод байв. Жигжидийн Шавранг залж ирэв. Тэр ирээд гурил зуурч хүний дүрс хийгээд Бүрэнталын дэргэд тавив. Тэгээд “Чантуй” /архийн ухиал/ гэдэг номыг уншиж Бүрэнталын нүүрийг тарнидсан архиар угаав. Тэр угаасан буртаг архийг гурилан хүн дээр хийв. Тэгээд нэг харсан чинь өнөөх гурилан хүний царай муруй болчихсон байв. Бүрэнтал овоо хэдэн үг хэлж чаддаг болов. Шавран хэлж байна:
— Ингэж гурав угаалгавал зүгээр болно доо гэв. Гурван өдөр гурав тэгж угаалгав. Би сүүлийн хоёр угаалганд байгаагүй боловч тэд “угаалгалаа” гэж ярьж байсан. Түүнээс хойш Бүрэнтал хэл ороод , нүүр ам нь тэгш болоод хориод жил эрүүл яваад саяхан өөр өвчнөөр нас барсан даа.
Жигжидийн Шаврангаас Раахын жананг Сарлаг Содов авсан гэдэг. Сарлаг Содов саа өвчтэй хүний өвчин эдгээж байна гэж сонссон. Гэвч би өөрөө үзээгүй. Би Сарлаг Содов гуайтай уулзаад тэр жанангаа над хайрла гэж гуйсан боловч тэр намайг “Хөнгөмсөг хүн. Жанан өгч болохгүй” гээд жанангаа над зааж өгөөгүй. Тэгээд Сарлаг Содов нас барж тэр жанангийн үндэс тасрах нь тэр.