Бүү сандар, тайвшир. Би болгоомжтой, аяархан хийнэ

2010 онд тохиолдсон явдал. Тэр жил би 10А ангид сурч байлаа. Гэхдээ энд өгүүлэгдэх зүйл миний түүх биш юм шүү.
10 дугаар анги гэдэг бол элсэлтийн шалгалтдаа бэлдээд хүн бүр завгүй байдаг гэдгийг мэдэх буй за. Гэхдээ хавар нь залуус бас нэг зүйл дээр төвлөрсөн байдаг шүү дээ. Энэ явдал манай сургуулийн Оргилмаа гэдэг хамгийн өндөр охинд тохиолдсон юм.  Тэрбээр 170 см өндөртэй, хоёр размерын жирийн хөхтэй, урт хар үстэй, маш царайлаг охин байлаа. Гэвч хөвгүүдийг өдөхөд тэр нэг их тоодоггүй байсан юм. Тэр бидний үеийнхэн дунд хачирхалтай нь онгоноороо нэгэн байлаа. Мэдээж, охин насаа гээхсэн гэж хүсдэг байсан байж магад. Өөрийгөө дур тавиулах гэж ч оролддоггүй байсан байх. Тэр ийм секс тоглоомын оронд өөрийгөө тайвшруулах гэж элдэв юм хийдэг байсан биз. Тухайлбал, онц сурах гэх мэт.

Нэг өдөр тэр найз охидынхоо хамт сургуулийн үдэшлэгт оролцов. Түүндээ хоёр цаг зарцуулжээ. Хувцаслах л гэж тэр шүү дээ. Эцэст нь цагаан кофтон цамц, бариу жийнс өмсөхөөр болов. Түүнийг ер нь банзал өмсөж байхыг ер хараагүй л дээ. Харин дотуур хувцсандаа цагаан хөхөвч, бенц дотоож өмссөн нь бас ч гэж боломжийн юм даа. Тэр нүүр амаа буддаггүй байсан юм. Тэртэй, тэргүй хөөрхөн охин. Сургуулийн дискон дээр ирээд найз охидтойгоо элдэв юм ярьцгааж байлаа. Түүний найз Бека (уг нь Бэлэгмаа гэдэг нэртэй, маяглаж өөрийгөө Бека энэ тэр гэнэ):
– Хөөе, цөмөөрөө ундаа авч ууя гэв. Харин Оргилмаа:
– Охид оо, та нар очиж бай. Би энд та нарыг хүлээе гэлээ.

– За, тэгвэл бүжиглээд байж байгаарай. Битгий уйдаарай, бид одоохон гэчихээд Бека нүд ирмэн бусдыгаа дагуулж дискотек дээр хэрэг болно гээд хэн нэг багшийнх нь авч ирсэн жижигхэн мухлаг руу явлаа. Хачин юм шүү. Уг нь манай сургуулийн гуанз гэж нэг газар байсаар байтал багш нар ийм юм болохоор хамаатнуудаа дагуулж ирж наймаа хийлгэдэг юм. Таван минут өнгөрсөн ч Оргилмаа хэнтэй ч бүжиглэлгүй, харин бүжиглэж байгаа хосуудыг харан зогссоор л байв. Гэнэт түүн рүү нэг хөвгүүн ойртож ирэхийг харлаа. Түүнийг 10Д ангийн Мандах гэдгийг нь танив. Мандах түүнд таалагддаг болоод бараг жил болж байгаа ч түүнтэй ойртож ярья гэж Оргилмаа зүрхлээгүй билээ.

– Хоёулаа бүжиглэх үү? гэхийг тэр сонсов. Мандах 185 см өндөр хөвгүүн. Бие хаа бусдаас ялгарахгүй жирийн нэгэн. Өргөн мөртэй, шаргалдуу туяатай хар үстэй, бор нүдтэй. Тэр энэ үдэшлэгт даавуун өмд, богино ханцуйтай цамцтай иржээ. Эхлээд Оргилмаа татгалздаг юм уу гэж бодсон ч тэдний бие шүргэлцэхэд өөрийн мэдэлгүй:
– Тэгье л дээ хэмээн зөвшөөрчээ.
Тэр түүнийг дагуулан бүжгийн талбайн төв рүү аваачив. Оргилмаа аз жаргалаасаа болоод үүлэнд хөвөх мэт болж явлаа. Мандахтайгаа элдвийг ярьсаар хоёр цаг нисэх мэт өнгөрснийг ч анзаарсангүй. Дахиад л хөгжмийн ая эгшиглэж, энэ удаа удаан бүжиг эхлэв. Мань хоёр ч дахиад л бүжгийн талбайд гарч ирлээ. Энэ удаа тэр хоёрын бие түрүүнийхээс илүү ойрхон, нэг нэгэндээ бараг наалдан бүжиглэж байлаа. Гэнэт Мандахын гар алгуурхан доошилж, өгзгийг нь илэн таалж эхлэхийг Оргилмаа анзаарав.

Гэнэт түүний нүүр улайж, толгойд нь элдэв бодол эргэлдэн, энэ үйлдэлд ямар хариу өгөхөө мэдэхээ байчихав. Түүний ингэж илэхийг нь зөвшөөрөх үү, тэгвэл цаашдаа үр дагавар гарах магадлалтай, эсвэл тас хийтэл нь алгадаж орхиод яваад өгөх үү? Оргилмааг ийнхүү элдвийг бодож байх хойгуур Мандах улам бүр зоримог аашилж, илүү зоригтой үйлдэл хийж эхэллээ. Түүний хуруу бараг л салтаанд нь ойрхон болж ирэв. Яг тэгэхэд Оргилмаад нэг л сонин мэдрэмж, хүсэл тачаал төрснийг нуух юун. Оргилмаад “За, яасан ч яахав дээ” гэх зоримог бодол төрлөө. Хэдэн минут энхрийлээд Мандах Оргилмаагийн нүдэнд хүсэл тачаалын цог төрж байгааг мэдрэн:
– Оргилмаа, хоёулаа гарах уу? хэмээн асуув.
Оргилмаа түүнийг ямар зорилготой гаръя гэснийг, энэ явдал яаж төгсөхийг мэдсэн ч онгон биеийг нь эдлэх, ер нь түүний анхны эр хүн нь дотроо битүү хайрлаж явдаг Мандах л байг хэмээн шийдлээ. Тэгээд бүжигт урихад нь хэлсэн шиг:
– Тэгье хэмээв.

Тэр хоёр хөтлөлцөөд гарч одов. Мандах үл ялиг түрүүлэн түүнийг дагуулан алхаж байлаа. 18 дугаар кабинетын хажуугаар өнгөрөхдөө тэд хэдийгээр оройн 23 цаг болсон ч онгорхой байхыг нь анзаарав. Мандах энэ ангийг түгжихээ мартчихаж хэмээн бодоод:
– Хоёулаа энэ ангид орж жаахан суух уу? гэжээ.