Чиний эрхтэн намайг... намайг дүүргэж байна… Битгий гаргаарай”

Сэлэнгэ хилийн чанадад амьдраад багагүй хугацааг өнгөрүүлжээ. Одоог болтол нөхөрт гарсангүй. Уг нь эргүүлдэг, болзоонд урьдаг боловч сэтгэлд нь тэр болгон нийцэх хүн олдсонгүй явсаар гуч нэлээн гарчихжээ. Ганцаар учраас бүх зүйл нуурн дээр нь. Бүүр сантехникийн ажил хүртэл шүү. Тэр нэг шөнө Сэлэнгэ дээвэр рүү гарсан шалтгаан нь энгийн байнга шахуу тохиолддог энгийн байлаа. Байшингийн усны савны хавхлаганаас ус гоожиж, доод давхруудад нь ус дусаад эхэлсэн тул   тэрээр түр ч болов аргалах санаатай, болж өгвөл засах гэж гарсан юм. Гартаа  гар чийдэн, түлхүүр бариад, усны савны дэргэд өвдөглөн сууж байтал хаалганы цаанаас хэн нэгэн гарч ирэв.

-Чи бас усны энэ савыг мэддэг байхнээ гэж тэр асуув. Дуу өнгө нь нэг л инээдтэй сонсогдов. Сэлэнгэтэй үеийн бололтой харагдах тэр залуу нүүж ирээд тун удаагүй байгаа. Гэхдээ өмнө нь тамихи татах гээд энд гарч ирээд энэ савны тухай мэддэг болсон. Энэ хотод нүүж ирээд удаагүй байгаа гээд амьдралаа тэр чигээр нь тоочиж орхилоо. Бараг нэг амьсгаагаар. Сэлэнгэ энэ бүхнийг чимээгүй сонсонгоо нөгөө усны савны асуудлыг яах вэ гэж бодож байв. Гэхдээ бас ч гэж хажууд нь нэг эрэгтэй хүн байхад би ер нь яах билээ гэсэн шүү юм бодож эхлэв.

Төмөр ойртож ирээд, түүнд тамхи өгөв. Сэлэнгэ үе үе ганцаардахдаа тамихи татчихдаг тул нэг их айхтар зүйл биш. Тиймээс тамхийг нь авч асаагаад гүнзгий сорлоо. Тамхи яриа хөөрөө болох шалтаг болдог хойно доо. Тэд нүүр хагарч яриа нь нэлээд сунжрав. Нөгөө усны хавхлаг засахаа ч бараг мартчихав уу гэлтэй.  Төмөр түүний гарыг харав. Хуруунууд нь тосонд будагдсан, хумсны будаг нь ховхорчээ. Харин Сэлэнгэ түүний хүзүү, эрүү, хамар гээд чимээгүйхэн ажиглаж байлаа. Яг энэ үеэр гэнэт салхилж түүний цамцны доод хэсгийг дээш өргөв. Төмөр түүнийг хараад инээмсэглэв.

-“Чи ингэж харагдвал би тамхиа ч хаяхаар юм байна” гэж тэр хэлэв. Сэлэнгэ хариуд нь юу ч хэлсэнгүй. Зүгээр л тамхиа хаяад, түүний хүрэмний захыг бариад өөртөө татав. Үнсэлт нь гэнэтийн, гэхдээ шуналтай байлаа. Төмөр ч түүнийг усны савны төмөр хашлага руу налуулан уруулыг нь хүчтэй үнсэж, хэлээ гүн түлхэн оруулав. Сэлэнгэ түүний доод уруулыг хазаж, гараа түүний өмд рүү шургуулж, хатуурч эхэлж байгаа бэлэг эрхтнийг нь атган шахав. Төмөр гэнэтийн явлад сэрэлтэн гиншиж, түүний өмдийг доош нь татаж, дотуур хувцсыг нь хажуу тийш нь болгоод, хуруугаа шууд нойтонносон эрхтэн дээр нь аваачив. Тэр зүгээр л хоёр хуруугаараа хэлүүг нь хурдан хэрнээ чанга үрж эхлэв. Сэлэнгэ түүний мөрийг маажиж, “Битгий зогсоорой, яг наанаа” гэж амьсгаадан хэлэв. Төмөр хуруугаа доош нь гүйцээн, нэг хуруугаа аажим нь оруулаад, хэлүүг нь хүчтэй оролдсоор  байв. Сэлэнгэ хэдхэн хоромд оргилон тачаадаж, хөл нь суларч, Төмөрийн цээжинд налан дур тавилаа. Санаандгүй учрал ийм амттай байдаг гэж төсөөлж байгаагүй Сэлэнгэд энэ бүхнийг дуусгамааргүй байлаа.