Бороотой шөнө

Сарангэрэл 29 настай. Тэр нийслэлд ирээд гурав хонож байсан бөгөөд өнөөдөр оройн нислэгээс нэгэнт хоцорсон тул зочид буудлынхаа ойролцоох жижиг кафед сууж байлаа. Гудамжинд хүний хөл багасч, юу болов гэмээр бороо асгартал орж эхэллээ. Тэр цонхоор хараад, уйтгартайгаар кофегоо ганц нэг балгаж байтал хажуугийн ширээнээс нэг аятайхан залуу босч ирээд, “Уучлаарай, чиний шүхэр энд үлдсэн юм биш үү?” гэж тэр асуув. Гарт нь хар өнгийн шүхэр бариад зогсож байлаа. Өндөр, мөр өргөн, нүд ер бусын, сахал нь бага зэрэг ургасан эр байлаа. Тэр 30 орчим настай байх гэж багцаалдахаар.

“Минийх биш. Баярлалаа” гэж тэр хэлэв. Залуу инээмсэглээд: “Намайг Болд гэдэг. Таныг хэн гэдэг вэ. Тантай танилцаж болох уу гэж их л зоримог асуулаа. Сарангэрэл гайхсан боловч “Намайг Сарангэрэл гэдэг” гэж тэд танилцлаа. Гадаа нэгэнт бороо улам ширүүн орж эхэлсэн тул тэд ярилцаж суув. Болд түүнд “Би энүүхэн ойролцоо амьдардаг. Хэрэв чамайг хүсвэл би буудал руу чинь хүргэж өгье” гэж санал болгов. Сарангэрэл яагаад ч юм эргэлзсэнгүй. Машинд ороход таатай үнэр үнэртэж, Болдын цацсан үнэртйэ усны үнэр ч давхар үнэртэж байв. Тэд ярих тусам хэзээний танилууд мэт мэдрэмж төрцгөөж байв.

Болд зориглон түүний гаранд хүрэхэд Сарангэрэл ч дургуйцсангүйгээр барахгүй түүний өвдөг дээр гараа тавив. Буудал руу орохын оронд Болд “Манай гэр ойрхон шүү дээ. Манай руу орж цай уувал ямар вэ? гэж асуухад Сарангэрэл зөвхөн толгой дохив. Хаалгаа нээгээд дөнгөж ороод Болд түүнийг тэврэн авлаа. Хананд тулж, уруулыг нь үнсэв. Энэ удаад шууд оргилсон их хүсэло тачаалын үнсэлтээр үнсэж байв. Сарангэрэл ч хариу шунаглан үнслээ. Хэлээ аманд нь оруулан, үе үе түүний хүзүүг хэлээрээ ирвэгнүүлж байв. Болд түүний гадуур хувцасыг тайлж, даашинзыг нь мөрөн дээрээс нь буулгаад, хөхнийх нь толгойг шунаглан хөххөд тачаадаж амьсгаадах нь ер бусын байлаа. Сарангэрэл түүний үснээс атган, “Илүү хүчтэй” гэж шивнэн байх нь асар их хүсэл нуугдаж байсныг илтгэнэ.