ЖОЛООЧ ГОНЧИГТОЙ ТОХИОЛДСОН НЭГ ЯВДАЛ

1979 оны өвлийн эхэн сард Тээврийн жолооч Гончиг Улаанбаатараас ачаа аваад Говь-Алтай хүрэхээр явж гэнэ. Баянхонгор аймгийн нутагт ороод Байдрагийн голыг гатлаад явж байжээ. Нар оройхон болж байжээ. Шөнө яваад Гуулин орж хоноё гэж бодож гэнэ. Нар шингэж харанхуй ч болжээ. Машинаас бууж нуруугаа тэнийлгэж жаахан зогсож байгаад машиндаа орсон чинь хөх торгон дээлтэй залуухан хүүхэн кабинд нь сууж байж гэнэ. Гончиг цочоод хүүхнийг харсанд тэр нааш харахгүй, ямар ч үг хэлэхгүй дув дугай сууж байжээ. Царай нь зэвхий нэг л зэвүүн харагдаж гэнэ. “Энэ чинь хулгайч дээрэмч л байж таарна даа. Хутга сугалаад намайг хатгаж алаад машиныг жолоодож нэг тийшээ яваад ачааг авч ашиглах хэрэг байх” гэж Гончиг бодож гэнэ. Гончиг машинаа галлаад хөдөлж дээ. Хулгай нүдээр хүүхнийг харсан чинь ажиггүй суугаад л байх юм гэнэ. Хэдийд яаж хөдлөх юм бол гэж айж болгоомжилж явж дээ. Гончиг сэмээрхэн хөлөөрөө манивилаа ойртуулж аваад суудал дээр тавьж гэнэ. Хүүхэн хутга гаргаад ирвэл манивилаараа цохино гэж бэлтгэж байв.

Тэгээд явж байсан чинь машины гэрэлд хэдэн үхэр мал харагдаж гэнэ. Гончиг “Айл байна” гэж их баярлаад замаас хажуу тийш гарч малын байгаа чигт явбал нэг айл хэдэн гэр харагдав. Айх баярлах хоёр нийлээд машины хурдыг нэмэгдүүлж айлын хонь мал дундуур хар хурдаараа орж айлын гэрт машинаа тулгаж зогсов. Унтсан айлаас хүн гарч ирээд “Ямар галзуу жолооч вэ!” гэж загнаж байв. Гончиг гэрт ороод айсан зүрхээ жаахан намжаагаад гэрийн эзэн Очирбатад хэлэв: “За нөхөр минь, Миний машинд нэг хүүхэн сууж байгаа. Тэр хулгайч дээрэмч болохоос зайлахгүй. Хоёул зэвсэг багаж аваад гаръя” гэв. Очирбат хувцсаа өмсөж жижиг калибрийн буугаа цэнэглэж бариад гарав. Гончиг маневильтай хоёул очиж машины кабиныг онгойлгосонд тэнд юу ч байхгүй байв. Машин доогуур гэрийг тойрч хашаа хороогоо нэгжиж үзсэн боловч юу ч байсангүй. Хүүхэн зугтаад алга болсон байжээ. “Сүүлд бодоход энэ бол хүн чөтгөр байсан бололтой” гэж Гончиг дүгнэлт хийж байв.