Бүсгүйн хормойг дэрвүүлж...

Жаргал охин зургийн хэрэгсэлтэй цүнхээ дааж ядан ангидаа орж ирэв. Багаасаа л зураач болно гэж хатуу шийдсэн авьяаслаг охинд багшийн даалгасныг зурах тийм ч хэцүү байсангүй. Саяхнаас тэдний сургуульд багшлах болсон дунд эргэм насны эр Гэрэлсүхийг олон улсад үзэсгэлэнгээ гаргасан сайн зураач гэдгийг бүгд мэднэ. Зураг зурж эхлэж буй жаахан хүүхдүүдэд түүнээс сурах зүйл юу эс мундахав. Багш хүүхэд бүрийн дэргэд очиж зааж зурж явсаар Жаргалын дэргэд ирснээ зогтусан,

-Сайн байна, харин наад сүүдэр чинь гэснээ, өөрөө зурж үзүүллээ. Ийнхүү хичээл тарж хүүхдүүд гарч явсаар Жаргал, Гэрлээ хоёр ангидаа үлдэв. Тэд нэлээн сууж байтал Гэрлээгийн найз залуу ирж тэд гарцгаалаа. Жаргал ганцаараа зургаа дуусгахаар үлдээд байтал Гэрэлсүх багш шагайснаа,

-Жаргалаа чи миний урланд хүрээд ир натур хэрэгтэй байна гэв. Тэрээр үнэндээ очихыг хүсэхгүй байгаа ч багшийн үгнээс зөрөх хэцүү байлаа. Жаргал зургаа дуусгаад сургуулийн өргөтгөлд байх Гэрэлсүх багшийн урланд очихоор хонгил даган явлаа. Тэрээр өдөржингөө хөшөө шиг загвар болж, хөлдөж үхтэлээ зогсохдоо өглөө хичээл тараад эртхэн харьдаг байж хэмээн бодно. Цонхны цаанаас тусах нар илчгүйхэн сүүмэлзэж, Жаргалын нимгэн цамцыг нэвт гэрэлтүүлж байлаа. Цамц нь мөрнөөсөө мултарч, ургаж гүйцээгүй жижигхэн хөх нь нарны гэрэлд сүүдэртэн үзэгдэхийг Гэрэлсүх яахин анзаарахгүй байх билээ. Түүний харц охины өө сэвгүй бие цогцос дээгүүр бийр адил тэнэж, цаасан дээр яаран буулгаж байлаа. Энэ үед Жаргал даарсандаа нүдээ тас аниж хэдий явах юмсан гэж бодож байсан ч яаж ч чадсангүй. Аньсан нүд түүнийг гүн бодолд автуулж, анир чимээгүй дунд тэр хөлдүүс болон уусах шиг… Цонхноос хүйт даан салхи ч салхилах шиг үс нь хийсч хүзүүг нь эрвэгнүүлэхийг л мэдрэв. Нэг мэдэхнээ хэн нэгэн эрүүг нь өргөж “Одоо болсоон” гэж хэлэх нь шивнэх атлаа цуурайтан сонстов. Жаргал арайхийн нүдээ нээхэд нүд гялбам гэрлэн дунд үлгэрийн баатар шиг сайхан залуу өмнө нь зогсож байлаа. Багш нь биш ч юм шиг… Охин юу ч хэлж эс чадав. Бүр хоосон агаарт хөвж яваа ч юм шиг, зүгээр л зүүд ч юм шиг… Түүнийг өмнө нь хэн ч ийм харцаар харж, ийм мэдрэмж төрүүлж байгаагүй бөгөөд зүрх нь цээжиндээ багтаж ядан цохилж даарч байсан бие нь ер бишийн халуун дулааныг мэдэрч анх удаа л өөрийнхөө юу хүсэж байгааг ойлгосонгүй. Энэ жаахан охины зүүрмэглэх мэт хагас аньсан нүд, урт үс, чийгтэй уруул нимгэн цамцны цаанаас сүүдэртэн харагдах жижигхэн хөхийг ийм тухтайгаар ажиглан харсан ямар ч эр хүнд эзэмдэх хүсэл эрхгүй төрөхөөр байлаа. Залуу, “Чи их даарчээ уучлаарай” гэх зуур түүний бээрсэн гарыг нь атгаж цээжиндээ наагаад өхөөрдмөөр хөөрхөн түүний уруулыг хүрч ядан үнсэхэд охин өөрөө ч мэдэлгүй түүнийг тэвэрчээ. Үүндээ ичингүйрсэн Жаргал, “Багшаа та…?” гэж хэлж амжаагүй байтал чих, хүзүү, мөрийг нь ширүүн сахлын үзүүр ирвэгнүүлэн үнсэх нь ер бишийн тааламжтай байв. Охин догдолсоноосоо болоод амьсгал нь давхцаж эхлэхэд Гэрэлсүх, “Чи айж байна уу” гэж шивнэн асуулаа. Жаргал юу ч гэсэнгүй. Тэрээр охиныг айлгаж, шууд дотоожинд хүрэхийг хүссэнгүй.